غزل معاصر

باعرض تسلیت به مناسبت ایا سوگواری ابا عبدالله(ع)

دشت می بلعید کم کم پیکر خورشیدرا

برفراز نیزه می دیدم ســر خورشیدرا

آسمــان گو تابشویــد با گلاب اشکهـــا

گیسـوان خفته در خاکستر خورشید را

بوریایی نیست دراین دشت تاپنهان کند

پیکــــر از بوریا عریانتر خورشید را

با هـــربهانه وهــــوسی عاشقت شده ست

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده ست

چیـــــزی زماه بودن تو کم نمی شـــــــود

گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده ست

ای سیب ســـرخ غلط زنان درمسیر رود

یک شهرتابه من برسی عاشقت شده ست

با همـــه بی ســــرو سامانــیم

باز به دنــبال پـــــریـــشانــیم

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویـــران شدنی آنی ام

آمــده ام بلکه نــــگاهم کنـــی

عاشـــق آن لحظه ی توفانیم

دل خوش گرمای کسی نیستم

آمــــده ام تا تو بســـــوزانیم

آمــــده ام باعطـــش سال ها

تا تو کمی عشــــق بنوشانیم

لب-ات نه گویدو پیداست میگوید دل-ات آری

که اینسان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

دل-ات می آیــدآیااززبانی این همه شیــــرین

توتنهـــا حرف تلخی را همیشه بر زبان آری

نمی رنجم اگر باور نــــداری عشـــق نابم را

که عاشق ازعیار افتاده در این عصرعیاری

ای حُســنِ یوسف دکمه پیــــراهن تو

دل می شکوفــــدگل به گل ازدامن تو

جزدرهوای تو مراسیرو سفر نیست

گلگشت من دیــدارســــرووسوسن تو

صبح بی تورنگ بعدازظهریک آدینه دارد

بی تو حتـی مهـــربانی حالتـی ازکینه دارد

بی تو می گویند تعطیل است کار عشقبازی

عشـــــق اما کی خبــــرازشنبه وآدینه دارد